احساس میکردم تودهی ابری سیاه و غلیظ از ابتدای پیشانی دارد لابهلای مغزم پیشروی میکند و دیوار میکشد تا انتهای سرم چنان مهآلود و سنگین که قدرت تفکر را از چشمانم پنهان میکند امروز تصور میکنم مغزم به طور کامل به تصرف توده درآمده! سیسالگی مبارک ***پ. ن: نوشته شده در نیمه شب دی ماهپ. ن: هدیهی تولدم دفتر و ...

قرار بود انساننخستین کلامی باشد که رعایت کرده باشیتویی که قرار بود قلم عصای دستت باشد پس چه شد که دست تو راآهک و سیمان گرفتو مثل تیشهای به جانِ تختهسنگِ روی سینهات انداختبه یاد آر چه شنیدی وقتی آواز سبز پیچک در گلوی تو پیچیددر آن دم که دور دستِ صدا تو را به ژرفای مطلق سکوت بردو در خنکای صبح به موسیق...

جان اسنو: تیریون از صحبت کردن لذت میبره دنریس: همه از چیزی که توش خوبیم لذت میبریم جان اسنو: من نه! دیالوگی از سریال Ga.me O.f Ther.ons

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ أَلْهَاكُمُ التَّكَاثُرُ (1) حَتَّى زُرْتُمُ الْمَقَابِرَ (2) كَلَّا سَوْفَ تَعْلَمُونَ (3) ثُمَّ كَلَّا سَوْفَ تَعْلَمُونَ (4)

[مکان: مغازهی ابزارفروشی ِ پسرخالهام] (من به عنوان شاگرد فروشنده، برای کمک به پسرخالهام چند هفتهای را در مغازهاش کار میکنم) من: آقای سین! شما با آقای «سین» بزرگ که روزنامهنگار و منتقده نس

تو خود حجاب خودی...، از میان برخیز!

نمیتوانست احساسش را بیان کند. دردی بود بالاتر از حد معلوماتش. «سفر به انتهای شب، لویی فردینان سلین»

من غلام قمرم غیر قمر هیچ مگو پیش من جز سخن شمع و شکر هیچ مگو سخن رنج مگو، جز سخن گنج مگو ور از این بی خبری رنج مبر هیچ مگو! «مولوی»

سـ.کـ.ـس و خون را به راه ریختهاست در مسیری که بخت خوابیده در میانِ صدای تلویزیون «بازی ِ تاج و تخت» خوابیده قول داده شکوفه خواهد زد جای شلیک آخرین بوسه ردی از خونِ «باغ بیبرگی» زیر پای درخت خ

این بیکرانه زندانی چندان عظیم بود که روح از شرمِ ناتوانیدر اشک پنهان میشد. "شاملو"

و فکر میکنم که این ترنم موزون حزن تا به ابد شنیده خواهد شد. "سهراب سپهری"

بیستویک ساله بودم که به دنیا آمدم؛ و شاعر گفت:« نخستین سفرم باز آمدن بود.» و من بازگشتهبودم به ابتدای اندیشه به ابتدای زبان! در آن هنگام که واژه واژه نوپایی ِ خود را به یاری «تو» در گوش دریای فصاح

از ننگ چه گویی؟ که مرا نام ز ننگ است! وز نام چه پرسی؟ که مرا ننگ ز نام است! مشکل خویش بر پیر مغان بردم دوش کو به تایید نظر حل معما میکرد. *** پ.ن: من این دو حرف نوشتم چنان که غیر ندانست تو هم ز روی کرامت چنان بخوان که تو دانی پ.ن: حافظ بازی + نوشته شده در شنبه ۲۰ خرداد ۱۳۹۶ساعت 15 ت

چند وقت پیش در ایمیلی به دوستی گفتم: «خوشا قلم و کاغد کاهی! گفتم مینویسم بدون آنکه به اشتراک بگذارم.» از همینجا از دوست عزیزی که قلماش را بسیار دوست دارم عذرخواهی میکنم. و امیدوارم به پای خامیام بگذارد. حالا میگویم: هر نویسندهای بهتر از هر کسی میداند چه چیزی را میخواهد به اشتراک بگذارد.

در سمت زمان، ارزش جان هیچ نبود یک سمت به جز غصهی نان هیچ نبود یک گوشهی امن در جهانی وحشی آغوش تو بود و بعد از آن هیچ نبود برچسبها: شعر شدم+ نوشته شده در دوشنبه ۱۲ تیر ۱۳۹۶ساعت 18 توسط میلاد |